Daniela Silvestri begon haar journalistieke carrière in 2013 bij Open Rotterdam, in een tijd waarin sociale media nog volop in ontwikkeling was. Nu, tien jaar later, keert ze terug om haar kennis en ervaring te delen over de invloed van deze platformen op de lokale omroep. Sociale media hebben de interactie met het publiek vergroot, maar brengen ook risico’s met zich mee. ‘Je weet niet of iemand zich goed heeft ingelezen of gekke henkie is.‘
‘Ja, ik was de OG (original gangster, red.)’, vertelt Daniela Silvestri met een lach op haar gezicht terwijl ze terugblikt op haar beginperiode bij Open Rotterdam. ‘De opkomst van sociale media bij de lokale omroep stond nog in de startblokken.’
Als pionier zette Silvestri in 2013 de eerste stappen op het gebied van sociale media. ‘Er was geen strategie, geen plan en geen stijlboek. Alles moest vanaf de grond opgebouwd worden, van het bedenken van content tot het daadwerkelijk creëren ervan.’
In het begin combineerde ze dit met haar rol als verslaggever. ‘Ik deed alles in mijn eentje, en dat was veel werk’, geeft ze toe. Maar al snel besefte Silvestri zich dat ze zich volledig op sociale media wilde focussen, want ‘anders gebeurt er gewoon niks, en dat is zonde’.
Een Rotterdamse verbintenis
Als geboren en getogen Rotterdammer voelt Silvestri een sterke verbinding met haar stad. Haar vorige werkgever grapte eens dat ze de stad eigenlijk alleen verlaat voor werk of vakantie. ‘Ja, dat is soms inderdaad zo’, geeft ze lachend toe. Die liefde voor de stad komt ook naar voren in haar werk bij Open Rotterdam.
Wat trok jou specifiek aan om bij de lokale omroep te werken?
‘Ik was vrijwilliger bij Urban City Guide, een Rotterdams lifestyleplatform dat we als een soort hobbyproject hebben opgezet. Daardoor leerde ik de stad, en de mensen, echt goed kennen.’
Hoe weet je wat er speelt in de Rotterdam?
‘Elke ochtend bespreken we tijdens de redactievergadering wat ons is opgevallen, of dat nu uit het nieuws, van sociale media of gewoon van de straat komt. Bijvoorbeeld een berg afval of een straat met opvallend veel lege huizen. Het is belangrijk om altijd je ogen en oren open te houden.’
Moet je uit Rotterdam komen om bij een Rotterdamse omroep te werken?
‘Nee, dat hoeft niet. Gedrevenheid en nieuwsgierigheid zijn veel belangrijker. Zo hebben we een stagiaire die geen Rotterdamse is, maar zich snel dingen eigen maakt en zich vastbijt in verhalen. Lokale kennis is handig, maar daar heb je collega’s voor. Er is altijd wel iemand die bijvoorbeeld een contact heeft bij een daklozenopvang of iemand kent in de wijk die maaltijden verzorgt. Zo komen we steeds weer tot bijzondere verhalen.’
Daniela Silvestri in haar woonkamer in Rotterdam
Van taal naar tijdlijn
Na een eerdere studie Engelse taal en cultuur vond Silvestri haar weg naar de journalistiek. ‘Ik wilde altijd al schrijven en de media heeft me altijd geboeid’, vertelt ze.
Haar veelzijdige carrière strekt zich uit van RTL7 tot lokale omroepen zoals RTV Rijnmond en Open Rotterdam. Bij de laatste vervulde ze bijna zes jaar lang verschillende functies, onder meer community manager, eindredacteur en presentatrice.
Op de vraag hoe ze haar vaardigheden heeft ontwikkeld, zegt Silvestri: ‘Gewoon doen. Door te doen leer je het meeste.’
Bij RTV Rijnmond begon ze met het beheer van sociale media, maar al snel breidde haar takenpakket zich uit naar radio. Ze werkte er 2,5 jaar, waarvan de laatste zes maanden vooral gericht waren op het produceren en co-hosten van radioprogramma’s.
Sinds juni is Silvestri terug bij Open Rotterdam, nu als redactiecoördinator. ‘Ik werk vier dagen per week. Eén dag besteed ik aan het programmaschema’, legt ze uit. ‘Dat schema bepaalt welke programma’s wanneer worden uitgezonden. De andere drie dagen ben ik eindredacteur. ’s Ochtends leid ik de redactievergadering, waarin ik ideeën documenteer en organiseer. Ik ben vooral verantwoordelijk voor 010nu, ons nieuwsprogramma.’
Het is soms een uitdaging om het programma gevuld te krijgen. ‘Soms hebben we maar een reportage en geen andere content. Dan moeten we creatief zijn. Ik vraag dan bijvoorbeeld aan de stagiairs of ze een straatvraag kunnen stellen.’
Als je terugblikt op je beginjaren bij Open Rotterdam, wat is er dan veranderd?
‘Er is nu veel meer interactie met het publiek. Vroeger was de media vooral aan het zenden. De tv zond uit, maar je had geen idee wat de kijker dacht. Tegenwoordig maken we vaak Instagram stories waarin we mensen om hun mening vragen, bijvoorbeeld over onderwerpen zoals Israël-Palestina. Dan krijg je direct reacties, en soms blijkt daaruit dat je de plank misslaat.’
Nieuwsberichten op sociale media roepen vaak negatieve reacties op. Heb jij dit ook ervaren?
‘Ja, dat gebeurt altijd. Bijvoorbeeld toen ik bij Rijnmond werkte tijdens de Black Lives Matter-demonstratie. Soms denk je, wow, dit is ons publiek. Het kan best lastig zijn om in de rol van journalist te blijven, omdat je zelf ook een mening hebt en gewoon een mens bent. Aan de andere kant zijn er ook mensen die complimenten geven. Ik herinner me nog dat ik bij Rijnmond de online redactie deed. Op een dag belde een oudere dame me op en zei dat Peter het zo leuk deed op de radio. Ze vroeg of ik dat tegen hem kon zeggen. Natuurlijk, dat zijn de leuke momenten.’
Hoe vind je de balans tussen het betrekken van het publiek en objectief blijven?
‘Door sociale media denken steeds meer mensen dat ze experts zijn. Dat kan gevaarlijk zijn. Misschien heeft iemand zich goed ingelezen, maar het kan ook gekke henkie zijn. Daarom zijn journalisten belangrijk, want wij zijn een soort van gatekeepers. Vooral bij gevoelige onderwerpen moeten we kritisch blijven. We maken ook keuzes in wat we wel of niet delen, of nog niet vertellen. Bij Open Rotterdam letten we daar zeker goed op.’
De toekomst van de lokale omroep draait steeds meer om hyperlokale berichtgeving, voorspelt Silvestri. ‘We gaan ons nog meer richten op wat er gebeurt in de directe gemeenschappen om ons heen.’
Ze ziet ook een verschuiving naar samenwerking met het publiek. ‘In tegenstelling tot traditionele media zoeken wij actief de mensen op. Bij Open Rotterdam hebben we bijvoorbeeld een wijkredactie, waarbij de coördinator gesprekken voert met bewoners zodat we sterker aanwezig zijn in de gemeenschap.’
Silvestri sluit af met een waardevolle tip voor journalisten in spé. ‘Wacht niet af, maar ga actief op zoek naar verhalen. Pak die telefoon op. Misschien is het niets, misschien is het een wereldverhaal.’