Milou Deelen: “Ik weet vaak gewoon: hier komen vervelende reacties op”
interview, gepubliceerd op 17 Sep 2019, door Eva Essers

Twee en een half jaar geleden ging journalist Milou Deelen viral met haar video over slutshaming bij het studentencorps. Het werd de onbedoelde start van een journalistieke carrière waarin ze seksistische kwesties aan de kaak stelt. “Journalist worden stond helemaal niet op de planning.”

Milou Deelen is een opvallende verschijning als ze De Balie binnenloopt. Ze oogt energiek en is gekleed in een opvallend roze overall. Schuin over haar schouder en hoog op haar borstkas draagt ze een zwarte fanny pack met daarop ‘koester je oester’, die ze af doet en naast zich neerlegt.

Ze is net een dag terug van een drie weken lange vakantie op Bali met haar vriendin, en weer helemaal opgeladen. Dat ze voor dit interview voorstelde om af te spreken in De Balie is geen heimwee naar het Indonesische eiland met bijna dezelfde naam. Nee, ze woont hier om de hoek. “Ik kom hier vaak voor dit soort afspraken, dat vind ik chill want dan kan ik hier gewoon even naartoe lopen.”

Twee en een half jaar geleden ging ze viral met een video over seksisme bij de Groningse studentenvereniging Vindicat waar ze lid van was. Ze was het zat dat zij ‘hoer’, ‘slet’, of ‘laag’ genoemd werd wanneer ze seks had gehad, terwijl mannen dan stoer gevonden werden. Ze stopte toen ook meteen met haar studie Europese Talen en Culturen aan de Rijksuniversiteit Groningen en verhuisde na anderhalf jaar terug naar Amsterdam waar ze is opgegroeid. “Nadat ik die video gemaakt had dacht ik gewoon: Let’s go! Het was echt dit.” Ze steekt twee middelvingers op. “Doei, motherfuckers! Dat was het letterlijk.”

In Amsterdam wilde ze beginnen aan een andere studie, Media en Cultuur aan de Universiteit van Amsterdam. “Daar werd ik na een maand vanaf getrapt. Ik had een toelating niet gedaan ofzo, niet echt een toelating maar meer een soort advies. Ik heb alles geprobeerd, ik had collegegeld betaald, ik had al een cijfer gehaald, ik was helemaal enthousiast. Maar toen dacht ik: nou ja dan niet.”

Preken voor eigen parochie

In diezelfde periode schreef ze ook haar eerste stuk, over slutshaming bij het studentencorps. “Het eerste jaar dacht ik nog: moet ik dan nog gaan studeren? Maar toen werd ik eigenlijk al journalist. Ik kan het beter gewoon gaan dóen, dacht ik.”

In de periode nadat haar video viral ging, werd ze vaak geïnterviewd door journalisten. “Toen dacht ik de hele tijd: jeetje, wat een leuke mensen en wat hebben zij een leuke baan.” Op een gegeven moment werd ze aangesproken door de hoofdredacteur van Broadly, het vrouwenkanaal van Vice. Of ze niet eens een keer een stuk wilde schrijven voor hen. “Ik dacht: huh? Ik dacht letterlijk: dat kan ik niet. Want ik had nog nooit een journalistiek stuk geschreven. Maar ik ben het gewoon gaan doen, en ik vond het meteen leuk. Dus toen ben ik er blijven freelancen. Daar heb ik het eigenlijk een beetje geleerd.”

Je zou dus kunnen zeggen dat Milou de journalistiek is ingerold. “Journalist worden stond helemaal niet op de planning.” Haar moeder, Barbara van Beukering, is ook journalist en was onder andere hoofdredacteur van Het Parool. “Ze vroeg me toen ik zo’n zeventien jaar was of journalistiek niet iets voor mij was. Toen zei ik: nee. Want ik dacht: mijn moeder is al journalist, en ik wil dat dan niet ook zijn.”

Op dit moment schrijft Milou vooral voor vrouwentijdschriften en linkse media zoals Glamour, Viva, Linda Meiden en Vice. Dus voor een lezerspubliek dat veel interesse heeft in feministische onderwerpen. “Net zoals naar feministische lezingen alleen maar feministen komen. Plus een paar mannen, maar dat zijn dan vriendjes van of ze zijn gay, weet je wel.”

Nare reacties

Het is dus eigenlijk veel preken voor eigen parochie. Maar als feministische activiste wil je natuurlijk ook juist mensen buiten die bubbel bereiken. “Ik zou het liefst willen dat veel mannen, en vooral rechtse mannen, ook mijn stukken lezen. Ik heb wel een keer een stuk geschreven voor De Telegraaf. Dat vond ik leuk, want dat is dan weer een andere doelgroep die ik anders niet zo snel zou aanspreken. Ik heb ook een keer naakt op de cover van de Vrouw gestaan, het tijdschrift dat in het weekend bij De Telegraaf komt.”

Daarnaast is Instagram een goed medium om meer mannen en mensen buiten de feministische bubbel te bereiken. “Volgens mij is de helft van mijn volgers man en de helft vrouw. Daarom deel ik mijn stukken vaak op Instagram.” 

De schaduwkant van haar journalistieke werk zijn de nare reacties die ze krijgt. “Bij sommige stukken die ik schrijf, of sommige foto’s die ik post, weet ik gewoon: hier gaan vervelende reacties op komen. Ik heb bijvoorbeeld dit jaar een foto gepost waarop te zien was dat ik was doorgelekt in mijn witte onderbroek om taboes over menstruatie te doorbreken. Dan weet ik al: dit gaat ophef veroorzaken. En inderdaad, daar kreeg ik ook focking veel nare reacties op.”

Doordat ze inmiddels weet dat er vervelende reacties komen op haar publicaties doet het haar niet altijd meer zoveel. Ook kijkt ze zo min mogelijk op Twitter. “Maar soms krijg ik wel een reactie dat je denkt: wow, dat is wel echt heel onaardig. Dat is gewoon niet leuk om over jezelf te lezen.”

Tikkie voor anticonceptie

Vorig jaar schreef ze in een stuk voor Vice dat ze al haar mannelijke bedpartners een Tikkie had gestuurd. Om aandacht te vragen voor gedeelde verantwoordelijkheid voor anticonceptie. Iemand op Twitter postte toen: ‘Ik wou dat ik de anticonceptie van haar moeder had betaald zodat zij nooit had bestaan.’

“Dat was gewoon iemand die ik niet kende en ik dacht: holy shit, wat maak ik in jou los. Maar toen ik ging kijken was het zo’n nepprofiel met tien volgers.” Ook had ze een foto van dat stuk op Instagram gezet. “Sommige meisjes of vrouwen reageerden met ‘kuthoer’. Dat waren normale vrouwen. Ik schrik daar best wel van. Dan denk ik: wat vind je zo erg aan wat ik doe of wie ik ben, dat je zo’n reactie plaatst.”

Binnen de journalistiek zelf valt het volgens haar wel mee met de vervelende reacties, ondanks dat feministische journalistiek een niche is. “Ik denk dat er tegen feminisme sowieso vaak niet positief wordt aangekeken. Maar als ik met andere journalisten praat krijg ik wel altijd goede en positieve reacties. En er zijn ook veel journalisten die soms over feminisme schrijven omdat het nu een belangrijk maatschappelijk thema is. Maar als je bijvoorbeeld mijn stukken zou laten zien aan de mannen van dat voetbalprogramma Veronica Inside, dan denk ik dat ze zouden lachen en seksistische grappen zouden maken. Maar ja, ik vind hen ook sukkels.”

Feminisme is geen baan

En hoe staat het er voor met vrouwenemancipatie in de journalistiek zelf? “Uiteindelijk, het klinkt een beetje gek, is alles nog een mannenwereld. Dus de journalistiek ook. Als er journalisten worden uitgenodigd bij talkshows zijn het toch nog voornamelijk mannen.”

Haar volgende journalistieke project is het schrijven van een boek dat uitkomt in mei, samen met schrijver en journalist Daan Borrel. “We gaan onderzoeken hoe vrouwen elkaar veroordelen en waarom we dat zo doen. Want volgens mij oordelen we bij vrouwen over alles: over haar social media, over hoe ze lacht, praat, sport, eet. Het wordt denk ik heel vet.”

Het is haar eerste boek. “Ik heb ook meteen gezegd toen we het gesprek hadden bij uitgeverij Nijgh & Van Ditmar: ik weet niet of ik het kan en ik weet niet hoe het moet. Maar ja, zij wilden het alsnog, en ik wilde het ook.”   

Op de vraag of ze vooral een feminist is die journalistiek gebruikt als haar medium, of vooral een journalist is die veel over feminisme schrijft, antwoordt ze stellig: “Feminisme is niet een baan. Ik ben altijd en in hart en nieren feminist. Journalist ben ik voor mijn werk. Ik schrijf wel vaak over feministische kwesties. Dus ik ben het eigenlijk allebei, ik ben een feministische journalist.” En dat zal voorlopig ook niet veranderen. “Ik ben er helaas van overtuigd dat het nodig blijft om voor de rest van mijn leven over feministische kwesties te blijven schrijven.”