portfolio | Maarten Faber
Ik heb de wijsheid in pacht, enkel de toepassing ervan vergt nog enige oefening.
 

In de kleuterklas wilde ik dolfijnentrainer worden. Nu, pakweg twintig jaar later, kijk ik als student journalistiek afleveringen van Rambam waarin ik zie dat Dolfijnen in het Dolfinarium worden afgetrokken door hun trainers. Verwondering maakte plaats voor verwondering, maar dan net iets anders. Mijn ooit zo zorgeloze blik op de wereld maakte plaats voor de harde realiteit, voor de waarheid. Niets is voor eeuwig.

Soms ben ik jaloers op de tijd dat ik mij van dit alles niet bewust was. De tijd waarin ik mij als kind kon verwonderen over van alles en nog wat, zonder erbij te hoeven nadenken of er ook een andere kant aan het verhaal zat. De tijd waarin sinterklaas nog een kinderfeest was, priesters het celibaat volgden en de dolfijnen in het Dolfinarium gelukkiger waren dan die in welke zee ter wereld.

Nu dan, als journalist, moet je je alles twee keer afvragen. Klopt het beeld wat we hebben wel echt? Zit er niet toch ergens een keerzijde aan dit verhaal? Moeten we deze persoon nu echt op zijn blauwe ogen geloven? En natuurlijk, dat is maar goed ooit. Anders was Fred Teeven nog onze minister van Veiligheid en Justitie, schotelde Diederik Stapel ons nog maandelijks een wetenschappelijke publicatie voor en stuurde Dotan in zijn vrije tijd nog videoboodschappen naar doodzieke kinderen. Je moet het niet meer willen. We zouden de democratie waar we zolang voor hebben gestreden zo de prullebak in kunnen gooien.

Maar toch, heel soms, verlang ik nog terug naar de tijd dat ik alles geloofde. De tijd dat ik nog dolfijnentrainer kon worden…
Ik heb de wijsheid in pacht, enkel de toepassing ervan vergt nog enige oefening.

mijn producties
 
contact met